Jantje huilt, Jantje lacht

Ik voelde me fysiek niet zo goed de laatste maand, had veel rugpijn, was erg moe en kortademig. Het maakte de aanloop naar 14 januari extra spannend. Ik had de dagen ervoor het gevoel dat het waarschijnlijk snel behandelen werd. En zo niet, dan moest ik vast 25 uur gaan werken door de stomme conclusie van het re-integratiebureau dat me onderzocht heeft. 15 Januari stond  het gesprek met mijn werkgever, P en O en een arbeidsdeskundige gepland om te bekijken wat men met de resultaten van dit onderzoek ging doen, dus twee emotioneel heftige dagen achter elkaar.

Maandag bij de yoga kwam de spanning er vanuit het niets ineens uit, in de vorm van een flinke huilbui. Gelukkig werd ik liefdevol opgevangen door een aardige vrijwilliger. Dat hielp in ieder geval al een beetje om wat rustiger te worden. Het is geen officiële activiteit binnen het Toon Hermans Huis, huilen, maar reken er maar op dat het er vaak gebeurt.

Gelukkig was ik dinsdag op tijd aan de beurt (want wachttijd lijkt in het ziekenhuis twee keer zo lang te duren als elders). De hematoloog zei direct: 'Er is niet veel veranderd, alleen het eiwit is weer wat opgelopen. Het HB is hetzelfde gebleven, de uitslagen van alle scans zijn goed, dus behandeling is nog niet aan de orde.

Vanwege het te lage HB wil ik wel vaker gaan controleren, dus om de twee maanden in plaats van om de drie. Dan zijn we er op tijd bij als het nodig is. Hoe voel je je?'
Uhmm, eigenlijk geen idee.

Die hele dinsdagmorgen kon ik geen goed antwoord geven op deze vraag. Ik geloof inmiddels dat ik niet zoveel voel op een uitslagen-dag, ik heb blijkbaar geleerd om het gevoel in zo'n spannende situatie uit te schakelen. Iedere keer probeer ik me wel voor te stellen hoe ik me zal voelen als het bloedbeeld beter is (wat ook een paar keer is geweest, maar meestal de keer erop werd afgestraft met een sterke stijging), als het gelijk is gebleven of verslechterd. Maar ik weet van tevoren nooit op welk scenario ik moet rekenen dus dwing ik me tot een soort van robotstand om 'maakt-niet-uit-wat-het-nieuws-is-ik kan-het-aan' uit te stralen. In de spreekkamer van het ziekenhuis wil ik nog niet een keer zo kapot gaan als na de diagnose van de Kahler, in maart 2017.

Thuisgekomen heb ik de uitslagen eerst maar even op de mail gezet. Fijn om iedereen die zo meeleeft snel op de hoogte stellen, maar ook fijn voor mezelf. Ook nu merkte ik dat het me helpt om alles te onthouden én de woorden rustig te laten bezinken. Vanuit mijn hoofd kom ik na het opschrijven vanzelf bij mijn hart (gevoel) uit. s' Middags begon ik het (natuurlijk) heel fijn te vinden, deze uitslag. Ik mag weer tot maart door zoals ik nu leef! Ik wil héél graag met Jos de geplande reis naar Malta maken in de meivakantie en als de volgende controle nu ook nog goed is, dan kan dat in ieder geval, want dan is de afspraak erna, midden mei. Dat wordt dus nu het eerste grotere doel.

Zoals gezegd, zag ik ook enorm op tegen het gesprek op mijn werk woensdag. Ik had een hulptroep meegenomen in de vorm van Jos. Maar gelukkig bleek al snel dat de mensen aan tafel allemaal begrijpen dat vijftien uur werken genoeg zou moeten zijn in de fase waarin ik nu zit, iets wat de bedrijfsarts gelukkig ook vindt. De arbeidsdeskundige legde uit dat hij de conclusie van Ergatis ook niet snapt (men geeft namelijk wél dat mijn vermoeidheid volledig medisch verklaarbaar is). Hij gaat me nu helpen om een tweede rapport/oordeel te krijgen. We zijn er dus nog niet, maar het verloop van het gesprek geeft wel hoop op een goede uitslag.

Donderdag had ik echt een geniet-dag. Ik heb me op de gebruikelijke hobbies geworpen, een lange wandeling met Pebbles gemaakt en in de namiddag heerlijk voeding gegeven aan mijn tot nu toe heimelijke tv-verslaving aan '24 uur in de ER' door twee afleveringen achter elkaar te kijken. Waarschijnlijk zie ik die programma's zo graag omdat ze me afleiden van mijn eigen (toekomstige) leed. DIE mensen lijden pas! Au, schouder uit de kom, die moet er weer in ja!

Alles is relatief!