Chemo maakt meer kapot dan me lief is (Hematonmagazine winter 2024)

Na mijn stamceltransplantatie ben ik wonderbaarlijk goed hersteld. Mijn spierkracht is beter dan ooit. Ik versjouw iedere dinsdagmorgen heel wat boeken in de bieb, kan ons huishouden weer zelfstandig draaien, tuinier, onderneem leuke dingen met familie en vrienden en heb energie voor mijn creatieve hobby's. Niet álles is echter als vanouds en dat mag je ook waarschijnlijk ook niet verwachten na zware chemokuren. 'Chemo maakt meer kapot dan je lief is,' zou zomaar als slogan bij de afdeling hematologie kunnen hangen! Hoewel niet iedereen bijwerkingen (of beter gezegd na-werkingen) ervaart, kan ik er wel wat benoemen. 

Ik heb neuropathie onder beide voeten wat zich bij mij uit in het gevoel pantoffels én schoenen tegelijk aan te hebben. Ik ben erg vlug overprikkeld. Kleine kinderen putten me snel uit.  Ik vind ze tegenwoordig vooral lief als ze slapen. Of in de bieb rustig een boekje uitzoeken. Als ze schreeuwen, huilen, of op het volume van het maandelijkse luchtalarm een ouder roepen, voel ik mijn energie gelijk tot het nulpunt dalen. Ik ben in staat zo'n lief kleintje tussen twee bibliotheek-kasten klem te drukken. Ik kan vervolgens gelukkig nog wel bewust afstand nemen. Van het geluid, niet van het kind!  
 Ook bij volwassenen loop ik helaas tegen beperkingen aan. Ik ben op mijn best met maximaal twee personen tegelijk. Bij voorkeur praten ze niet te snel, zijn ze niet lawaaierig en lachen ze niet hard.  Doen ze dat wél, dan is mijn batterij onmiddellijk leeg en ben ik nauwelijks weer op te laden.  
Ook moet ik op tijd naar bed. Wanneer we 's avonds visite hebben, dan vindt mijn lijf het heel gezellig om wat langer op te blijven terwijl mijn hoofd zichtbaar en hoorbaar oververmoeid raakt. Al rond negen uur uit zich dat in moeilijker op woorden komen, rare dingen zeggen, geen simpele cijfers meer op kunnen tellen bij een spelletje. Het enige wat dan helpt, is naar bed gaan. Ik moet daardoor vaak als eerste afscheid nemen. Eenmaal in bed kan ik dan tot mijn eigen verbazing prima nog een half uurtje lezen of een rustig tv-programma kijken (ik slaap heel erg goed in op Rail Away).  
 
Gelukkig lukt het me meestal goed om te focussen op wat wél goed gaat. Voel ik me een keertje toch wat minder opgewekt, dan helpt terugkijken naar de foto's van mijn ziekenhuisverblijf erg goed. Het verschil tussen de foto's van Ilse toen en nu, stemt me heel dankbaar.  
Chemo heeft dan wat ongewenste sporen achtergelaten, het myeloom is er toch mooi door  vernietigd!