Kahler op mijn pad

Vandaag, drie dagen voor de Kerst, word ik voor de stamceltransplantatie opgenomen in het Radboud.  Mijn man Jos en ik krijgen een korte rondleiding. Ik vraag me af waarom ik een rondleiding krijg, het is namelijk niet de bedoeling dat ik uit mijn kamer ga komen! Dan gaan we via een sluis mijn kamer in. Jos moet de uitvoerige handwas-instructies leren.   een vrij uitzichtloze kamer! Ik berg mijn spullen op en wordt dan uitgenodigd om in een behandelkamer een PICC-lijn (waarmee ze bloed kunnen afnemen, vloeibare medicijnen en zelfs eten kunnen toedienen) te laten zetten.   Als deze klus geklaard is, denk ik een paar rustige dagen te krijgen. Maar mijn hematoloog kondigt vrolijk aan: 'Nu er geen Kahle r meer in het bloed is te zien, wil ik ook weten hoe schoon het beenmerg is. Ik wil graag een beenmergpunctie doen. Ik eigenlijk niet, maar natuurlijk werk ik braaf mee.   De volgende morgen ontvang ik een zware chemo. Ik zuig bijna continu op waterijs om mijn wangslij...

'Gaan je haren uitvallen?' is een vraag die me na de diagnose kanker vaak gesteld is. Ja, dat deed het. Het voelde vreemd toen ik tijdens een chemokuur een bos haren op mijn sloop zag liggen. Binnen een paar dagen trof ik de haren overal aan. In het doucheputje, op mijn kleren, in de haarborstel. Eigenlijk vallen de haren trouwens niet uit, ze laten los. Alsof ze protesteren tegen de chemo. 'Hé, hallo, weet je wel wat voor een troep ze bij je indruppelen? Daar werken wij niet aan mee hoor.' Bad hairday verlost van losse haren Het gevoel van 'loslatend haar' is absoluut niet prettig. Ik besloot dat mijn dikke haarbos er dan ook maar meteen af moest. Naar de kapsalon durfde ik niet. Met een beetje pech ging een andere klant daar benoemen hoe stoer het van me was, zo'n kapsel. Nee, mijn man mag het doen. Lekker thuis, met een doos tissues ernaast. Gelukkig bleek ik een redelijk gelijkmatige schedel te hebben. Het nadeel van een bloot hoofd dien...