Inloophuis voor kankerpatiënten
De les is een prettige combinatie van ontspannen, heel bewust ademhalen, rekken en strekken, genieten en zo min mogelijk nadenken. In de eerste les lag ik naast iemand die het hele uur alleen maar heeft geslapen. De docente zei: 'Dat heeft ze blijkbaar nu nog harder nodig dan yoga'. Zo treffend verwoord!
Soms moeten we na wat oefeningen even benoemen wat er in ons opkomt. Deze week werkten we echter met natuurfoto's. We mochten er allemaal eentje uitzoeken (op zich ook al een leuke activiteit) en vertellen waarom we juist die hadden gekozen. We kennen elkaar niet zo heel goed, toch waren de meesten heel persoonlijk in hun toelichting. Ik had een foto van een bos uitgezocht, met een pad dat het donkere bos inkronkelt. Ik legde uit dat deze kaart symbool staat voor hoe ik nu in mijn ziekteproces sta. Ik heb geen idee hoe lang de weg nog is vóór, tijdens en na de behandeling, maar wordt er al veel minder zenuwachtig van dát ik dat niet weet. Ik zie wel hoe de bochten gaan lopen. Het besef dat ik dit nu zo kan voelen, ontroerde me even.
Na de yoga drinken we gezamenlijk nog wat in de gezellige huiskamer van het Toon Hermans huis. Onder het toeziend (foto)oog van Toon zelf, voelt het daar extra warm. We informeren naar elkaars eventuele behandelingen en bijwerkingen, maar het gaat ook over dagjes uit, winkelen met vriendinnen of wat dan ook. Alles kan en mag hier. Het is gezellig én aan de andere kant ook confronterend om nu iets samen te doen met kankerpatiënten. Ik zit tussen mensen met maar één borst, niet zo natuurlijk zittende pruiken, witte gezichtjes, trillende handen van de medicijnen. Toch wordt er na afloop ook flink gelachen. Zo is er de vorige week een persoon met Kahler bijgekomen, waarop mijn buurvrouw enthousiast uitriep: "Ilse, er is een match voor je". Alsof we in een datingshow zitten!
Daarnaast ben ik al een tijd lid van Hematon, de vereniging voor mensen met bloed- en lymfeklierkanker. Ook hier begin ik steeds meer mensen te kennen waarmee ik vooral mail. Ik heb een lotgenote uit Rotterdam (ook nog in de fase van wait-and-see), waar het heel goed mee klikt. We kunnen elkaar steunen op speciale momenten, bijvoorbeeld zo rond de uitslagdagen. En ik ken steeds meer mensen die (soms ook vanuit smeulend myeloom) al gestart zijn met de behandeling met chemo's. Het is fijn en indrukwekkend om hun proces op afstand te kunnen volgen. Uit hun verhalen blijkt dat een lotgenoot soms net zo belangrijk is als een goed artsen- en verpleegkundigenteam. De patiënten hebben immers aan den lijve ervaren wat werkt en er worden volop tips uitgewisseld.
En voor de rest...gaat het leven hier (gelukkig) gewoon door! Ik werk nog, niet iedere dag helemaal de geplande vijf uur, maar ook nog niet heel veel minder. Het geeft me nog steeds een heel fijn gevoel om iets voor de studenten te kunnen betekenen. 's Middags moet ik meestal tegenwoordig wel even slapen. Op sommige dagen knap ik daar echt van op en kan ik nog wat leuks/actiefs doen, op andere dagen is de rek er dan al uit. Maar ik kan me daar (letterlijk) steeds beter bij neerleggen.
Ik vind het nog steeds heerlijk om zelf de boodschappen te doen en te koken en we onderhouden onze sociale contacten, in kleine kring weliswaar, zo goed mogelijk.
Jos en ik zijn ook nog een midweekje naar Zeeland geweest vorige week. Erg fijn om samen met Pebbles langs de zee te kunnen wandelen en heel veel tijd voor elkaar te hebben. Nu nog drie weken werken en dan is het ook weer kerstvakantie, familietijd, iets waar ik nu extra veel zin in heb. Maar eerst heb ik 11 december weer een uitslagendag. Ik vind het spannend deze keer omdat het foute eiwit de vorige keer zo explosief was opgelopen. In theorie kan het eiwit deze keer gelijk gebleven zijn of niet sterk stijgen, maar omdat ik veel ziek of op zijn minst niet lekker ben de laatste tijd (longontsteking, oorontsteking en nu voortdurend een licht grieperig gevoel), ben ik er wat nerveus voor. Maandag bloed laten prikken en dan horen we het wel weer over een week.
Reacties
Een reactie posten